GugGig's Sanctuary

Title: [SF] You are so Sweet ,My Lovely Boy
Author: GugGig
Couple: Junho x Wooyoung
Rating: G
Status: Short Fiction

I want to eat you..
Because you are so sweet…

April 2009
JYP Entertainment
11:3o AM.

ร้อน

ร้อนนนนนนนนนนน

ทำไมอากาศมันถึงได้ร้อนแบบนี้ เรี่ยวแรงเหมือนจะหมดไปรวดเร็ว เพราะเหตุผลพวกนี้ละครับ ผมถึงเกลียดฤดูร้อน อากาศที่แสนจะอบอ้าวทำให้ร่างกายมีแต่เหงื่อโทรมกายพลอยทำให้รู้สึกเหนียวเหนอะหนะตัวน่ารำคาญ แถมมีผลต่อสภาวะทางอารมณ์ กลายเป็นคนหงุดหงิดทุกอย่างง่าย อารมณ์แปรปรวน จนไม่อยากจะขยับตัวไปไหน หรือทำอะไรสักอย่าง อยากนอนตากแอร์เย็นๆให้สบายตัวอยู่บ้านมากกว่า

จิตใต้สำนึกผมตอนนี้อยากกลับบ้านไปนอนตากแอร์เย็นๆ เตียงนุ่มๆ ใจจะขาดแล้วครับ แต่....ความเป็นจริงอันแสนโหดร้ายที่เผชิญอยู่ตอนนี้ คือ ผมนั่งอยู่ในห้องซ้อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ ไอร้อนจากร่างกายของสมาชิกในวงที่ซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่ช่วงเช้า ผมมองไปที่เครื่องปรับอากาศที่ดูเหมือนไม่ช่วยอะไรได้เลย จนตอนนี้ก็ปาเข้าไปจะเที่ยงแล้ว

ฮืออออ.... ผมอยากกลับบ้านไปอาบน้ำจะแย่แล้วครับ แถมพอรู้สึกร้อนบวกความเหนื่อยจากการซ้อม กระเพาะน้อยๆของผมก็ส่งเสียงประท้วงดังโครกครากเป็นจังหวะเพลง 10 เต็ม 10ไม่ยอมหยุดเลยตอนนี้

อ้ะ?....


ผมตกใจที่จู่ๆก็มีอะไรเย็นๆแตะเข้าที่แก้มยุ้ยๆของผม ขณะที่ผมกำลังนอนนิ่งอยู่ที่พื้นห้องซ้อม ลืมตามาก็เจอถ้วยไอศกรีมถ้วยใหญ่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เด้งตัวลุกขึ้นนั่งแทบจะทันทีพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าถ้วยไอศกรีมมาถือ

"กินแก้หิวไปพลางๆก่อนนะ อีกสักพักคงได้เบรกกินข้าวแล้ว" เสียงทุ้มๆดังขึ้นพร้อมกับนั่งลงข้างกัน แถมยิ้มมาให้เป็นของแถมเสียด้วย ผมจึงยิ้มตาหยีกลับไปเป็นของตอบแทนเสียหน่อย

"ขอบใจนะจุนโฮ" พูดขอบคุณก่อนจะลงมือแกะถ้วยไอศกรีมรสโปรดอย่างเริงร่า ตักเข้าปากคำโตพลางหลับตาพริ้มเมื่อปลายลิ้นสัมผัสความหวานเย็นชื่นใจ


อ้า... นี่ละที่ต้องการ


ไอศกรีมเย็นชื่นใจคลายร้อน รสหวานนุ่มลิ้นคลายความหงุดหงิดและเมื่อยล้า จากนั้นผมก็ตักเข้าปากไปเรื่อยๆจนกระทั่งหมดถ้วย


"ว้า..หมดแล้ว กำลังอร่อยเลย " ผมบ่นขึ้นเมื่อมองถ้วยไอศกรีมที่บัดนี้เหลือแต่ความว่างเปล่าอย่างเสียดาย เสียงหัวเราะเบาๆดังจากคนข้างตัวเมื่อจบประโยคบ่นของผม หันไปก็เจอรอยยิ้มขบขันจากคนนั่งดูผมกินจนหมด ผมอมลมแก้มป่องอยากขัดใจ


"หัวเราะอะไรจุนโฮ?"

"เปล่านี่"

"นายหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม?จุนโฮ"

"ฉันเปล่านะอูยอง"

"หัวเราะ !!!"

"เปล่านะ"

"แต่ฉันเห็นนายหัวเราะ" เรื่องอะไรผมจะยอม แถมยังมีการปฏิเสธหน้าตายอีก เห็นอยู่เต็มสองตาว่าหัวเราะจนตาหายไป


"ปากนายเลอะน่ะอูยอง" คนหน้าตายเปลี่ยนเรื่องพูดจนผมปรับอารมณ์ตามไม่ทัน กว่าที่สมองผมจะเรียบเรียงคำพูดและตีความหมายให้สมองสั่งการยกมือขึ้นเช็ดปาก แต่เหมือนว่าผมจะทำอะไรช้าไป หรือเพราะอีกคนรวดเร็วเสียจนผมตั้งรับไม่ทัน


ใบหน้าคนช่างแกล้งขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าผมจนห่างกันแค่ลมหายใจกั้น ผมเบิกตาโพลงก่อนหลับตาแน่นทันที หัวใจที่เหมือนจะหยุดเต้นชั่วขณะนั้นเปลี่ยนเป็นเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เมื่อรับรู้ถึงปลายลิ้นชื้นที่แตะบนริมฝีปากของผม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นริมฝีปากที่อุ่นจัดทาบทับแผ่วเบา คลอเคลียเพียงเสี้ยววินาทีก่อนผละออก

ผมลืมตาขึ้นอย่างขลาดกลัวและเขินอายเป็นล้นพ้น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บไปทั้งอกเมื่อคนฉวยโอกาสจ้องมองมาด้วยสายตาแพรวพราวปนขบขัน แถมเลียริมฝีปากของตัวเองโชว์ให้อุณหภูมิในร่างกายและใบหน้าผมตอนนี้เหมือนน้ำร้อนที่กำลังถึงจุดเดือด


"หวานดีจัง ..."


ตู้มมม...


เหมือนอะไรบางอย่างในตัวผมระเบิด พร้อมความร้อนมากมายแผ่ซ่าน ลามเลียไปทั้งตัว ยิ่งคนช่างแกล้งเอื้อมมือใช้ปลายนิ้วเย็นเคล้นคลึงที่ริมฝีปากผมที่อ้าค้างทิ้งท้ายก่อนลุกจากไป ทิ้งให้ผมที่ร้อนเห่อไปทั้งตัวกลางห้องซ้อมที่มันร้อนระอุ ผมทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ เส้นเสียงเหมือนจะหายไปชั่วขณะ


บ้า..

ไอ้บ้า จุนโฮ !!!

นายมาทำฉันร้อนไปหมดแบบนี้แล้วหนีไปง่ายๆนี่นะ

มันหมายความว่าไงฟระ !!!

ไอ้หน้าตี๋ !!!!


จุนโฮหัวเราะชอบใจที่เห็นคนแก้มป่องนั้นพองลมออกจนเหมือนจะแตก แถมแก้มนิ่ม ผิวขาวๆนั้นแดงไปหมดทั้งตัว ยิ้มอารมณ์ดีเดินผ่านสมาชิกที่ยืนอ้าปากค้างตรงประตูห้องซ้อม


พวกผมต้องทำตัวให้ชินใช่ไหมครับ?


“ ไม่เกิน24ชั่วโมงนี้ จะเริ่มมหกรรมงอนและง้อแน่นอน ฟันธง “ แทคยอนพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางประกอบ โดยมีสมาชิกที่เหลือพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย


แต่ยังไงพวกผมก็ยังไม่ชินอยู่ดีละครับ...



02:00 PM
Training Room


งอน


ผมจะงอนจนตัวพองลอยติดเพดานแน่ถ้าอีกคนไม่มาขอโทษ แต่ดูท่าทางแล้วถึงผมลอยติดเพดาน จนชานซองเอาเข็มมาจิ้มผมแตกกระจายเกลื่อนห้อง คนหน้าเรนก็ไม่มีทางรู้ว่าผมงอนแน่นอน ก็ดูซิครับ ถามมาได้ว่าผมเป็นอะไร?


"เป็นอะไรไปน่ะอูยอง?"

เป็นคนหน้าตาดี ที่โดนนายจูบกลางห้องซ้อม โอเคป่ะ?


"ร้อนเหรอ?"

เออร้อน ร้อนมากด้วย แต่มันร้อนเพราะโกรธนายนั่นละ


"พูดอะไรหน่อยซิ"

ไม่ จนกว่านายจะรู้ตัวว่าฉันกำลังโกรธ โกรธมากด้วย


"หรือว่าโกรธฉันเรื่องเมื่อกี้?"

อูยยย มันฉลาดเหมือนเดิมแล้วครับพี่น้อง รู้ตัวแล้วก็ขอโทษซะ


"แต่ฉันทำอะไรผิดละ?"

ผมอยากเอาหัวโขกพื้นตายครับ !!!


ถามมาได้ว่าทำอะไรผิด แถม...อูยยย อย่ามามองทำตาแป๋วส่งสายตาออดอ้อนมาเชียวนะ เห็นแล้วอยากจะจิ้มให้ตาบอดนักเชียว ผมหันไปมองแถมถลึงตาเล็กๆให้มันดูน่ากลัวทันที แทนที่หมอนี่จะกลัว กลับหัวเราะเสียงดัง จนตาที่มีน้อย(เหมือนผม)หายไปจากใบหน้า ผมไปเรียกชานซองมาจับเขย่าๆสักสิบแปดล้านรอบเผื่อจะสำนึกอะไรได้บ้าง


นายมาจูบฉันให้คนอื่นเห็น

นายมาทำฉันระเบิดตัวเองเพราะความอายกลางห้องซ้อม

แล้วทิ้งให้ฉันร้อนไปทั้งตัวท่ามกลางสายตาล้อเลียนของสมาชิกคนอื่นนี่นะ

ยังมีหน้ามาถามว่าทำอะไรผิดงั้นเหรอ?

มันจะมากไปแล้ว อี จุนโฮ


"กินไหม? ฉันซื้อมาเผื่อนายด้วย" ขณะที่ผมกำลังแผ่รังสีอำมหิตอยากฆ่าปาดคอคนหน้าเหมือนเรนอยู่นั่น เจ้าตัวพูดขัดพร้อมกับหันไปคุ้ยค้นอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมายิ้มตาหยีพร้อมกับชูไอศกรีมรสโปรดหลอกล่อ


แล้วก็ใช้มุกเดิม

เอาของกินมาล่อ

เชอะ คราวนี้ฉันไม่หลงกลนายง่ายๆหรอกนะ


ผมลุกหนีอยากขัดใจ ก่อนจะเข้าโหมดงอนเลเวลสาม โทษฐานที่อีกคนไม่คิดที่จะตั้งใจง้อ


จุนโฮมองตามหลังคนช่างงอนจนลับตา ทำท่าจะลุกตามก่อนจะนั่งลงเช่นเดิม โยนของง้อลงถุงเหมือนเดิม หันมามองสมาชิกที่พากันสะดุ้งเฮือก วงแตกกระจายคลานหนีไปคนละมุม มีแค่ชานซองที่จ้องมองของกินในถุงตาไม่กระพริบ จุนโฮยิ้มก่อนจะยื่นถุงให้ เดินไปยืนหน้ากระจกเตรียมวอล์มร่างกาย


"นายว่าจุนโฮมันจะรู้ไหมว่าอูยองโกรธ" หัวหน้าวงกระซิบถาม

"ผมว่ารู้ แต่ไม่ง้อเองมากกว่า" จุนซูตอบ

"แล้วทำไมถึงไม่ง้อละ?" นิชคุณถามบ้าง แต่มีเพียงความเงียบและอาการส่ายหน้าเป็นคำคอบ

ถ้าพวกผมรู้ว่าจุนโฮคิดอะไรอยู่ พวกผมไปเป็นหมอดูดีกว่าครับ




Next Day…
02:00 PM.


ร้อน ร้อน ร้อนนนนนน....


คิ้วได้รูปของผมมันคงจะผูกปมจนกลายเป็นเงื่อนตายแกะไม่ออกแล้วแน่ๆ แม้ว่าช่างแต่งหน้าจะคอยเตือนอยู่เป็นระยะ เพราะเดี๋ยวเมคอัพหลุด ผมก็ไม่คิดจะสนใจฟัง เพราะอากาศแสนจะร้อนแบบนี้ ให้ยิ้มเริงร่าตีนกาขึ้นอย่างนั้นเรอะ ฝันไปเถอะครับ อย่างมาก ผมทำได้แค่แสยะยิ้มให้กล้องพอเป็นหน้าที่ก็พอครับตอนนี้


"ยิ้มหน่อยซิอูยอง" เสียงพี่นิชคุณดังขึ้นข้างหูผม ผมหันไปมองหน้าแว้บนึง จึงยอมหลับตานิ่งสักพักก่อนจะลืมตาและปั้นยิ้มให้ออกมาดูดีที่สุด


ท่องไว้ จาง อูยอง

งาน งาน และ งาน

ให้ตายเถอะ

ผมกลายเป็นคนยิ้มยากไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ


ต้องเป็นเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวนี่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ ไม่ได้เกี่ยวกับใครอีกคนที่กำลังหัวเราะครื้นเครงข้างพี่แจบอมนั่นเลยสักกะนิดเดียวว จริ๊ง จริงงงง


แต่...

ตกลงว่าไม่คิดจะง้อกันจริงๆใช่ไหม

ด้ายยยย

ในเมื่อไม่คิดจะง้อ ผมก็จะงอนต่อไป

คอยดู !!!!


"นี่จุนโฮ นายไม่คิดจะง้อเจ้าแก้มป่องนั่นหน่อยเหรอ ระวังทิ้งไว้นาน เพิ่มเลเวลจนระเบิดลงกลางบ้านให้พวกฉันหาที่หลบภัยไม่ทันหรอกนะ" แทคยอนไถ่ถามเพื่อนที่ยังคงนั่งยิ้มอารมณ์ดี ผิดกับอีกคนที่หน้าบูดไม่เลิก

"ก็ว่าจะง้อแล้วละ แต่ ...ปล่อยไปสักพักก่อนดีกว่า น่าดูจะตายไป หึหึ" จุนโฮตอบแถมพูดจากำกวมให้คนถามทำหน้าโง่ เอ้ย หน้างงใส่

"ดูดี? ดูดีตรงไหนอ่ะ หน้าบูดเป็นตูดแบบนั้นอ่ะนะ" แทคยอนถามเสียงดัง ชี้มือไปที่บุคคลที่กำลังนินทา แต่อีกคนยังคงอมยิ้มยักไหล่หนึ่งครั้ง

"อือ น่ามองดีจะตายเวลาแก้มยุ้ยๆนั่นพองลมออก มันน่าฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวจริงๆ ฮ่าๆๆ" หัวเราะชอบใจก่อนจะเดินเข้าห้องแต่งตัวไปอีกคนทิ้งให้แทคยอนและจุนซูยืนอ้าปากค้างกับคำตอบที่แสนจะพิลึกพอๆกับนิสัยประหลาดๆของจุนโฮไม่มีผิด


ผมว่างานนี้

เพิ่มเลเวลเป็นงอนขั้นเทพแถมอาละวาดแน่นอนครับ ถ้าจุนโฮยังไม่ลงมือง้อจริงๆ

ผมว่า

ผมไปบอกสมาชิกที่เหลือเตรียมขุดหาที่หลบภัยน่าจะดี




21.00 PM
Living Room


"โอ้ยยย แพ้อีกแล้ว เลิกๆ ไม่เล่นละ ง่วง ไปนอนดีกว่า" ผมโยนจอยเกมส์ลงอย่างเซ็งๆ ทั้งที่เป็นเกมส์ที่ถนัดแท้ๆ แต่แพ้เจ้าชานซองแทบจะตลอด เพราะสมาธิไม่ได้จดจ่ออยู่กับเกมส์ หรือไม่มีอารมณ์ร่วมก็ไม่ทราบได้ จึงตัดสินใจลุกหนีเข้าห้องนอน

"อ้าว แล้วผมจะเล่นกับใครอ่ะ?" ชานซองถามขึ้นหันไปมองหลังอูยองที่เดินลิ่วๆจากไป

"อ้ะ จุนโฮมาพอดีเลย มาแช่งกันสักเกมส์ไหม?" มักเน่ทักผู้มาใหม่ แต่อีกคนกลับส่ายหน้าและเดินผ่านไปอีกคน

"อะไรของคู่นี้ฟระ ชริ ไปหาอะไรกินก็ได้" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องครัว ผมไม่มีเพื่อนเล่นก็ไปหาของกินเพื่อนรักก็ได้ เชอะ


เฮ้อออออออ


ถอนหายใจยาวเมื่อทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียงเดี่ยวที่ตั้งกลางห้องแทนที่จะปีนขึ้นเตียงสองชั้นที่ติดกัน ไม่ได้นึกพิศวาสอะไรเจ้าของเตียงหรอกนะครับ ในเมื่อเจ้าของไม่อยู่ ผมขอนอนเหยียดยาวสบายๆสักพักละกันนะ

เหนื่อยจัง เวลาอากาศร้อนทีไรทำให้ร่างกายเหนื่อยง่ายชะมัด กลิ่นคุ้นเคยลอยแตะจมูกทำให้ต้องเผลอย่นจมูกใส่หมอนใบโตก่อนจะซุกหน้าพลางกลิ้งไปมาอย่างสบายตัว กลิ่นกายที่คุ้ยเคยของเจ้าของเตียงกำลังทำผมรู้สึกผ่อนคลาย จนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีใครอีกคนเข้ามาในห้องนอน

สองมือขาววางลงที่พื้นเตียงอุ่นที่มีคนนอนซุกหน้ากับหมอนใบโต รอยยิ้มอ่อนหวานแต้มริมฝีปากได้รูปก่อนโน้มตัวลงหาคนข้างใต้ที่ตอนนี้พลิกกายหันมาเผชิญหน้าอย่างตกใจ มืออุ่นปัดเส้นผมที่ปรกระหน้าผากให้แผ่วเบา ก้มลงแนบจูบบนเรือนผมนุ่มอย่างแสนรัก ลากฝ่ามือผ่านใบหน้าจนถึงแก้มยุ้ย ริมฝีปากอุ่นปัดผ่านผิวแก้มเนียนนุ่ม สอดแขนรั้งคนตัวขาวไม่แพ้กันเข้าอ้อมกอด

อูยองหลับตาพริ้มรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่อีกคนมอบให้ ลืมสิ้นทุกความขุ่นมัวที่สะสมมาหลายวัน จึงเบียดกายเข้าหาให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม แขนขาวกอดรั้งเข้ามากอดรัดอิงแอบอกอุ่นๆ อาการออดอ้อนของคนขี้งอนทำจุนโฮยิ้มพอใจ แนบจูบบนเรือนผมนุ่มอย่างแสนรัก เกี่ยวกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แนบชิดมากขึ้น ให้ความอุ่นซ่านแผ่ไปทั่วร่างให้หัวใจสองดวงที่กำลังสั่นระรัวเป็นจุดศูนย์กลาง ผลัดกันมอบจูบรสหวาน หวานบาดลิ้น กลีบนุ่มจึงบดเบียดคลอเคลียไม่ยอมห่าง


"ขี้โกง" สุ้มเสียงวาบหวามดังขึ้นจากกลีบปากที่แดงช้ำ แก้มยุ้ยพองลมอย่างน่าเอ็นดู จนคนมองอดไม่ได้ที่จะกดจมูกสูดกลิ่นหอมให้ชื่นใจ

"จุนโฮขี้โกง" เจ้าของชื่อหัวเราะเบาๆก่อนจะแนบจูบอีกครั้ง และอีกครั้ง อย่างไม่มีวันเบื่อ

"หายงอนหรือยัง?"

"ก็รู้คำตอบแล้วนี่ จะถามทำไมกัน หึ" จุนโฮเผลอหัวเราะชอบใจก่อนพลิกตัวนอนข้างกันแต่สองแขนยาวยังคงตวัดเกี่ยวร่างหอมหวานไม่ห่างกาย

"อูยองอายเหรอ ที่ฉันทำแบบนั้น" อูยองตวัดสายตามองอย่างเคืองๆ

"อายซิ อายมากด้วย มีแต่นายละที่ชอบทำแบบนั้น แถมพูดจาไม่อายปาก นายไม่อายแต่ฉันอายนี่"

"อาย... ที่ฉันพูดว่า หวาน น่ะเหรอ" จุนโฮถามย้ำให้อีกคนหยิกเข้าที่พุงคนทะลึ่ง สองแขนยาวเกี่ยวเอวอีกคนแน่นก่อนแนบจูบกลีบฉ่ำอีกคนแผ่วเบา ก่อนกดย้ำไปมา


"ก็ อูยองหวาน"

"หวานไปทั้งตัว"


สิ้นคำพูดหวานบาดใจคนฟัง แต่ทำเอาเจ้าของชื่อผิวกายร้อนเห่อไปทั้งตัว ครางหงุงหงิงในลำคอเมื่อจุนโฮเริ่มลิ้มลองรสหวานอีกครั้ง

เหตุผลที่อูยองชอบไอศครีมเพราะรสชาติมันช่างหวานอร่อยลิ้น ก็คงไม่ต่างจากจุนโฮที่ชอบลิ้มลองรสหวานนุ่มลิ้นจากกายอุ่นนุ่มของจางอูยอง


หน้าร้อน

อากาศร้อน

มันก็ไม่แย่เท่าไหร่ละนะ

FIN.